El dualis, según Jostein Gaarder

Als we het persoonlijk voornaamwoord 'we' gebruiken, laten we als het ware twee personen één gezamenlijke handeling verrichten, alsof ze een samengesteld wezen zijn. In veel talen bestaat een apart persoonlijk voornaamwoord voor het geval het om twee – en niet meer dan twee – personen gaat. Dat wordt de dualis genoemd, dat wat door twee wordt gedeeld. Ik vind dat een handige uitvinding, want soms ben je niet in je eentje maar ook niet met meer. Je bent 'wij met z'n tweeën' en daarmee bedoel je dat dat 'wij' niet gedeeld kan worden. Er gaat een nieuwe wereld open als je dat woord plotseling in die betekenis gaat gebruiken, bijna als bij toverslag. "Nu gaan we koken." "Nu trekken we een fles wijn open." "Nu gaan we naar bed." Het is bijna brutaal om op die manier te praten. En het is dan ook heel anders dan wanneer je zegt: "Nu moet je maar met de bus naar huis, want ik ga naar bed."

Als we de dualis of het 'tweevoud' gebruiken, zijn er dus een paar volstrekt nieuwe regels ingevoerd. "We gaan wandelen!" Zo simpel, drie woordjes maar, en toch beschrijf je daarmee een essentiële reeks van gebeurtenissen die van groot belang zijn voor het leven van twee mensen op aarde. En niet alleen wat betreft het aantal woorden is er dan sprake van energiebesparing. "We gaan douchen!" zei Veronika. "We gaan eten!" "We gaan slapen!" Als je je zo uitdrukt, heb je maar één douchekop nodig, één keuken en één bed. Voor mij kwam dat nieuwe gebruik van 'we' als een schok. 'We' – het was alsof er een cirkel werd gesloten. Het was alsof de hele wereld tot een hogere eenheid was samengesmolten.

-Gaarder, Jostein; Het sinaasappelmeisje (La joven de las naranjas).